ΤΟ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ: ΕΛΑΤΟΣ, ΠΙΝΔΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ

 

Η φωτογραφία του αείμνηστου Στέφανου Θεολόγη, με την ποδιά και την κουτάλα πάνω από τα αχνιστά καζάνια, δεν είναι απλώς ένα τεκμήριο γαστρονομικής ιστορίας. Για όσους φοίτησαν στις Τεχνικές Σχολές Μαθητείας του ΟΑΕΔ στην Καρδίτσα στις δεκαετίες 1960 και 1970, είναι μια χρονομηχανή που επιστρέφει σε μια εποχή όπου η επιβίωση και η ψυχαγωγία βάδιζαν χέρι-χέρι, συχνά πάνω σε ένα λεπτό χαρτάκι: το κουπόνι σίτισης.
Τις δεκαετίες  εκείνες, η Καρδίτσα έσφυζε από νέους που μάθαιναν την τέχνη του ηλεκτρολόγου, του μηχανοτεχνίτη ή του οικοδόμου. Οι Σχολές Μαθητείας του ΟΑΕΔ λειτουργούσαν με ένα σύστημα που απαιτούσε γερό στομάχι: δουλειά το πρωί σε τοπικά συνεργεία και επιχειρήσεις, και μάθημα το απόγευμα. Για τη στήριξη αυτών των παιδιών, το κράτος παρείχε κουπόνια φαγητού, τα οποία εξαργυρώνονταν σε επιλεγμένα «στέκια» της πόλης. Αυτά τα κουπόνια έγιναν το άτυπο νόμισμα μιας γενιάς που ήξερε να εκτιμά το λίγο.
Τρεις ήταν οι βασικοί προορισμοί για τους μαθητές που κρατούσαν το πολύτιμο χαρτάκι: 

Η ταβέρνα - πατσατζίδικο «Ο Έλατος» (Αφοί Θεολόγη): Σημείο αναφοράς για τον καλύτερο πατσά της πόλης. Ο Στέφανος Θεολόγης σέρβιρε το θρεπτικό γεύμα που κρατούσε τους μαθητές όρθιους μετά από μια εξαντλητική μέρα.
Η ταβέρνα «Πίνδος» (Βασίλης Ζάχος): Στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας, η «Πίνδος» ήταν ο σταθμός της κοινωνικοποίησης. Εκεί, ανάμεσα στις μυρωδιές του μαγειρευτού φαγητού, οι μαθητές ένιωθαν για λίγο μέρος του παλμού της πόλης.
Η ταβέρνα του Στρογγύλη (οδός Αζά): Στον ιστορικό δρόμο της οδού Αζά, το μαγαζί του Στρογγύλη αποτελούσε την τρίτη γωνία αυτού του ιδιότυπου γαστρονομικού τριγώνου.
Η πιο συγκλονιστική λεπτομέρεια εκείνης της εποχής ήταν η «ανταλλακτική οικονομία» της νιότης. Όταν η ανάγκη για φυγή ήταν μεγαλύτερη από την πείνα, το κουπόνι του φαγητού άλλαζε χέρια. Η εξαργύρωσή του άνοιγε την πόρτα των κινηματογράφων της εποχής. Με τα ψιλά που περίσσευαν από την εξαργύρωση, ο μαθητής αγόραζε το απαραίτητο χάρτινο χωνάκι με πασατέμπο ή στραγάλια από τους πλανόδιους έξω από το σινεμά. Ήταν μια ιεροτελεστία όπου η «καταραμένη φτώχεια» νικιόταν από την τέχνη και την παρέα.
Αυτές οι ιστορίες, που ξεκινούν από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία σε ένα πατσατζίδικο, είναι η ζωντανή ιστορία της Καρδίτσας. Μιας πόλης που μεγάλωσε γενιές τεχνιτών με κουπόνια, πατσά και όνειρα στην οθόνη του κινηματογράφου. Όπως σωστά ειπώθηκε από ένα φίλο μου  μπορεί να είναι περασμένα, αλλά οι γεύσεις και οι μυρωδιές εκείνης της μαθητείας δεν θα ξεχαστούν ποτέ.