«Δύο Αδέλφια, Δύο Κόσμοι, Μία Μοίρα: Το Χρονικό του Ιωάννη και του Αποστόλη από το Παλαιοκκλήσι»

Ο ένας ο Ιωάννης Καλτσάς υπηρετούσε το 1949 ως πιλότος στην Πολεμική Αεροπορία με το βαθμό του Υποσμηναγού. Ο άλλος είχε καταταγεί στον (ΔΣΕ).

Η ιστορία του Ιωάννη Καλτσά αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές ανθρώπινες στιγμές του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, αναδεικνύοντας το δράμα της αδελφοκτονίας.

Το καλοκαίρι του 1949, κατά τις τελικές επιχειρήσεις στον Γράμμο και το Βίτσι, ο Υποσμηναγός Ιωάννης Καλτσάς έλαβε διαταγή να βομβαρδίσει θέσεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Γνωρίζοντας ότι στις τάξεις των ανταρτών βρισκόταν ο αδελφός του, Αποστόλης, αρνήθηκε να εκτελέσει την αποστολή. 

Για να αποφύγει το στρατοδικείο και την εκτέλεση της διαταγής, κατηύθυνε το αεροπλάνο του προς την Αλβανία, όπου και προσγειώθηκε, επιλέγοντας την προσφυγιά από τον θάνατο του αδελφού του. 

Μετά την κατάρρευση του μετώπου, ο Καλτσάς ακολούθησε την τύχη των πολιτικών προσφύγων. Εγκαταστάθηκε στην Πολωνία, όπου έζησε για τρεις δεκαετίες, δημιουργώντας οικογένεια και περιμένοντας τον επαναπατρισμό. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση, όντας ένας από τους τελευταίους που γύρισαν στην πατρίδα τους.
Αναγνώριση και Μνήμη

Την περίοδο 1999-2000, ο τότε Δήμαρχος Καρδίτσας, Χρήστος Τέγος, έδωσε το όνομά του σε δρόμο στο Παλαιοκκλήσι, παρουσία του ίδιου του πιλότου.
 Η ιστορία διασώθηκε και αναδείχθηκε από τον ερευνητή Θανάση Αποστολίκα, ενώ φωτογραφικό υλικό περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Χρήστου Μπάγκου, "Παλαιοκκλήσι: εικόνες απ' το χθες".

Όσο για την τύχη του Αποστόλη Καλτσά, αδελφού του πιλότου, συνδέονται άμεσα με την κοινή τους πορεία στην προσφυγιά, καθώς η πράξη του Ιωάννη έσωσε και τους δύο από το μέτωπο:
Ο Αποστόλης υπηρετούσε ως μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στον Γράμμο κατά τη διάρκεια των σφοδρών μαχών του 1949.
Μετά την αυτομόληση του αδελφού του στην Αλβανία και την οριστική ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, ο Αποστόλης κατέφυγε και αυτός ως πολιτικός πρόσφυγας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Οι δύο αδελφοί βρέθηκαν μαζί στην Πολωνία, όπου έζησαν για τις επόμενες δεκαετίες, μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα τους, το Παλαιοκκλήσι Καρδίτσας.
Ο Αποστόλης επέστρεψε και αυτός στην Ελλάδα μετά την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και τη ρύθμιση του θέματος των πολιτικών προσφύγων, καταφέρνοντας να δει ξανά τον τόπο του μετά από 30 και πλέον χρόνια εξορίας. 

Η ιστορία τους παραμένει σύμβολο της αδελφικής αγάπης που στάθηκε υπεράνω του διχασμού και των στρατιωτικών διαταγών."

.πληροφορίες για το βιβλίο του Χρήστου Μπάγκου