Φωτεινή Βελεσιώτου: Η δασκάλα που με τη φωνή της «μέθυσε» τις Μέλισσε

Η διαδρομή της Φωτεινής Βελεσιώτου είναι από εκείνες που αποδεικνύουν ότι η τέχνη δεν γνωρίζει ηλικιακούς περιορισμούς, παρά μόνο την αλήθεια της στιγμής. Γεννημένη στην Καρδίτσα το 1958, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική ήταν καθημερινό βίωμα. Οι βυζαντινοί ύμνοι και οι κλασικές μελωδίες που αγαπούσε ο πατέρας της έγιναν τα πρώτα της ακούσματα, ενώ τα μαθητικά της χρόνια σφραγίστηκαν από τη συμμετοχή της στη χορωδία της πόλης, τον ιστορικό «Αρίωνα».

Η μεγάλη στροφή ήρθε στα 18, όταν φεύγοντας για σπουδές στη Θεσσαλονίκη, ανακάλυψε τον κόσμο του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού. Παρά το πάθος της για τη μουσική, η Φωτεινή επέλεξε να υπηρετήσει για χρόνια την εκπαίδευση ως δασκάλα, αφοσιωμένη στη δουλειά της και στην ανατροφή των δύο παιδιών της. Το τραγούδι μπήκε σχεδόν «αθόρυβα» στη ζωή της το 1983, όταν δέχτηκε να συμμετάσχει σε ένα ρεμπέτικο σχήμα, μια απλή πρόταση που κράτησε τελικά δύο ολόκληρες δεκαετίες.

Η καθοριστική στιγμή για τη μετέπειτα πορεία της ήταν η συνάντηση με τον Γιώργο Καζαντζή το 2008 στο «Καφωδείον Ελληνικό». Εκεί γεννήθηκαν οι «Μέλισσες» σε στίχους Ελένης Φωτάκη, ένα τραγούδι-σταθμός που ταξίδεψε τη φωνή της σε όλη την Ελλάδα και την έκανε αγαπητή στο ευρύ κοινό. Με τη συνταξιοδότησή της το 2011, η Φωτεινή Βελεσιώτου μετακόμισε στην Αθήνα, δίνοντας πλέον όλο τον χρόνο και την ενέργειά της σε αυτό που πάντα αγαπούσε.

Από την ιστορική «Κληματαριά» μέχρι το Μέγαρο Μουσικής του Ρέικιαβικ, όπου τραγούδησε Τσιτσάνη, και από τις συνεργασίες με τον Μανώλη Μητσιά μέχρι τον δίσκο «Είδα του τρελού τα κλάματα» με τον Μίνω Μάτσα, η Βελεσιώτου παραμένει μια ερμηνεύτρια που συγκινεί με τη δωρική της παρουσία. Η φωνή της, γεμάτη μνήμη και βίωμα, συνεχίζει να αποτελεί μια από τις πιο αυθεντικές γέφυρες ανάμεσα στο παλιό καλό λαϊκό τραγούδι και τη σύγχρονη δημιουργία.