Νικόλαος Γεωργούλας: Ο αλύγιστος Συνταγματάρχης από τη Ρεντίνα

Υπάρχουν μορφές της στρατιωτικής μας ιστορίας που το πέρασμά τους σφραγίστηκε από μια αδιαπράγματευτη αίσθηση καθήκοντος και μια ηρωική κατάληξη που συγκλονίζει. Μια τέτοια προσωπικότητα ήταν ο Νικόλαος Γεωργούλας, ο οποίος γεννήθηκε την πρωτοχρονιά του 1896 στην ιστορική Ρεντίνα της Καρδίτσας. Γιος του ταγματάρχη Σταύρου Γεωργούλα, μεγάλωσε μέσα στις στρατιωτικές αξίες, τις οποίες υπηρέτησε πιστά από τη στιγμή που εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων.

Η δράση του ξεκίνησε νωρίς, στις λάσπες του Στρυμώνα και στις παγωμένες εκτάσεις της Κριμαίας το 1919. Όμως, η Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν εκείνη που ανέδειξε το πολεμικό του ανάστημα. Από τους πρώτους που πάτησαν το πόδι τους στη Σμύρνη, ο Γεωργούλας βρέθηκε αδιάκοπα στην πρώτη γραμμή, κερδίζοντας τον βαθμό του λοχαγού επ’ ανδραγαθία. Ακόμα και ο βαρύς τραυματισμός του στο μηρό, κατά τις μάχες της Κουτάχειας το 1921, δεν στάθηκε ικανός να ανακόψει την πορεία του. Παρά την τιμητική αποστρατεία που του προτάθηκε, εκείνος επέλεξε το δύσκολο δρόμο: να παραμείνει στην ενεργό δράση.

Η εξέλιξή του ήταν λαμπρή όχι μόνο στο πεδίο της μάχης αλλά και στο πνευματικό επίπεδο. Το 1934 αρίστευσε στη φημισμένη Στρατιωτική Σχολή Πολέμου της Γαλλίας (Ecole Militaire de Guerre), επιστρέφοντας στην Ελλάδα ως ένας από τους κορυφαίους γνώστες της Τακτικής Πολέμου, μάθημα το οποίο δίδαξε ως καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου στη Θεσσαλονίκη.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρήκε στο τιμόνι του 5ου Συντάγματος Πεζικού. Μετά τη συνθηκολόγηση, η περήφανη φύση του δεν δέχτηκε την «ήττα» από έναν εχθρό που είχε συντρίψει στα βουνά της Αλβανίας. Οργάνωσε την αντίσταση στον Βόλο, όμως η προδοσία οδήγησε στη σύλληψή του από τους Ιταλούς.

Το τέλος του γράφτηκε με τρόπο μαρτυρικό και τραγικό. Τον Ιανουάριο του 1943, ενώ μεταφερόταν δέσμιος προς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ιταλίας με το πλοίο «Πόλη της Γένουας», ένας τορπιλισμός από αγγλικό υποβρύχιο έστειλε στον υγρό τάφο δεκάδες Έλληνες αξιωματικούς. Ανάμεσά τους και τον Συνταγματάρχη Γεωργούλα.

Σήμερα, το όνομά του παραμένει ζωντανό, δίνοντας τον τίτλο του στο στρατόπεδο του Βόλου, ως ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τίποτα λιγότερο από την απόλυτη ελευθερία.