Ο αργαλειός

Ο αργαλειός ήταν απαραίτητος σε κάθε σπίτι τα παλιότερα χρόνια. Τα παιδιά μαςκαι τα εγγόνια μας, τα περισσότερα, δεν ξέρουν τι είναι ο αργαλειός και τι δουλειά έκανε. Πρό του 1950 στα χωριά δεν ήταν σπίτι που να μην έχει αργαλειό. Οι γυναίκες όλες ήξεραν να υφαίνουν, από τη μάννα, στην κόρη, στην εγγονή. Όλες μάθαιναν. Τα χρόνια υπήρχαν πολλοί ξυλουρ-γοί που κατασκεύαζαν αργαλειούς. Ο αργαλειός θέλει κομμάτια 42 και της κότας το φτερό, λέει η πα- ροιμία. Και πράγ- ματι θέλει τα 2 τα πλαϊνά, 3 κλειδιά να συνδέεται, 2 αντιά (ένα πίσω ένα μπροστά), το πατάντι, την απο- λυταριά, το χέρι, τα καρούλια, τα μτάρια, το ξυλόχτενο, το χτένι, τις πατήθρες, το κάθισμα, τις σαΐτες (2 - 3) που μπαίνουν τα μασούρια κι εκεί χρειάζεται και της κότας το φτερό. Τα παλιότερα χρόνια και τι δεν ύφαι- ναν οι γυναίκες με τα μαλλιά από τα πρό- βατα και από τα γίδια, το λεγόμενο τραγό- μαλλο. Με αυτό ύφαιναν για κάπες, έφτια- χναν τσιόλια τα οποία ήταν πολύ ζεστά. Οι γυναίκες για να φτιάξουν το διασί- δι για τον αργαλειό, πρώτα έπλεναν μαλ- λιά από τα πρόβατα, τα λανάριζαν με το λανάρι και στη συνέχεια τα έγνεθαν με τη ρόκα και τα έφτιαχναν στημόνι και υφά- δι. Επίσης έλεγαν ότι για να γίνει καλό το υφαντό πρέπει να είναι γνεσμένο στημόνι και υφάδι από το ίδιο χέρι. Στη συνέχεια έπρεπε να το ιδιάσουν, να το τυλίξουν στο πίσω αντί στην τυλίχτρα περνώντας και τα καλαμίδια. Μετά να το βάλουν στον αργαλειό και να το μπελονιάσουν στα μτάρια. Ανάλογα με το διασίδι, το μπελόνιασμα γινόταν σε 2 ή 4 μτάρια. Το ίδιο και οι πατήθρες στα πόδια, 2 ή 4. Έτσι οι χρυσοχέρες γυναί- κες έφτιαχναν δίμητα, απολητά, κεντητά (με λουλούδια, πουλιά, ζώα), καραμηλο- τές, προσκέφαλα, τροβάδια, βελέτζες, κουποτά, θηλιαστά, κρητικά, μαντανίες, κουβέρτες, φλοκάτες, κουρελές και άλλα πολλά είδη. Οι Σαρακατσιάνες στο λανάρισμα, ξεχώριζαν τα καλά μαλλιά (το φίνο καθώς το έλεγαν) και έφτιαχναν με αυτά κου- στούμια στους άντρες (τα φινισιά κου- στούμια). Τα ρούχα αυτά ήταν πολύ καλά σε ποιότητα σαν κασμίρια. Στον αργαλειό τα κορίτσια ύφαιναν α προικιά τους, όλα για το σπίτι που θα πήγαιναν όταν θα παντρεύονταν και συ- ναγωνίζονταν ποια θα φτιάξει τα καλύτε- ρα και τα περισσότερα. Πολλοί δημοτικοί στίχοι αναφέρονται στον αργαλειό, την ανέμη, τα μασούρια, τη σαΐτα, όπως: ◗ Μια Αγραφιώτισσα και μια Αγραφιω- τοπούλα ανέμιζε, καλάμιζε και ψιλοτραγούδαγε καλάμιζε, μάζευε μασούρια. ◗ Τα παλικάρια τα καλά θέλουν καλά κορίτσια να ξέρουν ρόκα κι αργαλειό. ◗ Τ’ αρνιέσαι δε σε φίλησα μια φορά στ’ αμπέλ δυο στον αργαλειό. ◗ Πάρε με στον αργαλειό σου για το σκάσιμο του ανδρός σου. ◗ Τον αργαλειό σου τον ακώ και σένα δε σε βλέπω. ◗ Τάκου – τάκου ο αργαλειός μου κι έρχεται ο καλός μου. ◗ Το κέντισμα είναι γλέντισμα κι η ρόκα το σιριάνι το τσικρίκι κι ο αργαλειός είναι χαρά μεγάλη. Λέγαμε κι ένα τοπικό από τον Κλειτσό: ◗ Στη Βράχα βγαίνει Αυγερινός και στη Κορίτσα η Πούλια και στον Κλειτσό στον Πλάτανο καθόταν Μαριγούλα που υφαίνει τα μεταξωτά και τα χρυσά μαντίλια. Έχει ασημένιο αργαλειό και φιλτισένιο χτένι στους ουρανούς τα ίδιαζε στους κάμπους το τυλίγει και στον αφρό της θάλασσας βαρεί και τα κροσταίνει.