Στις Αίθουσες της Μνήμης: Το Παλιό Γυμνάσιο Θηλέων Καρδίτσας

Το επιβλητικό κτίριο που δέσποζε κάποτε ως Γυμνάσιο Θηλέων στην καρδιά της Καρδίτσας δεν είναι απλώς ένα αρχιτεκτονικό στολίδι του περασμένου αιώνα αλλά ένας ζωννανός οργανισμός που ψιθυρίζει ακόμα τις ιστορίες χιλιάδων κοριτσιών που πέρασαν τις πύλες του αναζητώντας τη γνώση σε εποχές δύσκολες και μεταβατικές. Στη συμβολή των οδών Ιεζεκιήλ και 18ης Αυγούστου, εκεί όπου η πέτρα συναντά την ιστορία, το οικοδόμημα αυτό που υψώθηκε το 1889 πάνω στα ερείπια ενός παλιού οθωμανικού νοσοκομείου στέκεται μέχρι σήμερα ως αδιάψευστος μάρτυρας της αστικής ανάπτυξης της πόλης. Με τις καθαρές νεοκλασικές του γραμμές, τα ψηλά παράθυρα που άφηναν το φως να πλημμυρίζει τις αίθουσες και το πέτρινο ημιυπόγειο που έδινε μια αίσθηση στιβαρότητας, το σχολείο αυτό έγινε το σπίτι για τις μαθήτριες της Καρδίτσας ειδικά μετά το 1962 όταν οι δρόμοι των αγοριών και των κοριτσιών χωρίστηκαν εκπαιδευτικά. Η μακρά αυτή διαδρομή ως χώρος αποκλειστικής εκπαίδευσης κοριτσιών έφτασε στο τέλος της στα τέλη της δεκαετίας του '70, καθώς η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976 άνοιξε τον δρόμο για τη μικτή εκπαίδευση, με αποτέλεσμα το 1979 το τότε Α' Λύκειο Θηλέων να μετονομαστεί σε Γ' Λύκειο και να υποδεχτεί πλέον και αγόρια στις τάξεις του. Περπατώντας σήμερα έξω από τους τοίχους του, μπορείς σχεδόν να ακούσεις τις φωνές στα διαλείμματα, το θρόισμα από τις μπλε ποδιές και το χτύπημα του κουδουνιού που σήμανε το τέλος μιας εποχής αθωότητας και την αρχή της ενηλικίωσης για γενιές γυναικών που αργότερα στελέχωσαν την κοινωνική και πνευματική ζωή του τόπου. Παρά το γεγονός ότι οι καιροί άλλαξαν οριστικά και το κτίριο φιλοξενεί πλέον νέες γενιές μαθητών ως 14ο Δημοτικό και Εσπερινό Γυμνάσιο, η αύρα του παλιού Γυμνασίου Θηλέων παραμένει ανεξίτηλη, θυμίζοντάς μας πως τα κτίρια δεν είναι μόνο ντουβάρια και κεραμίδια αλλά οι άνθρωποι που τα κατοίκησαν και τα όνειρα που έκαναν μέσα σε αυτά. Είναι ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης της Καρδίτσας, ένα τοπόσημο που συνδέει το χθες με το σήμερα και μας αναγκάζει να σταθούμε για μια στιγμή και να αναλογιστούμε πόση ιστορία μπορεί να χωρέσει σε μια σχολική αυλή.