𝚺𝚻𝚶 "𝐏𝐋𝐀𝐍 𝐁" 𝚻𝚮𝚺 𝚰𝚺𝚻𝚶𝚸𝚰𝚨𝚺 𝚮 𝚬𝚲𝚲𝚨𝚫𝚨 𝚷𝚶𝚴𝚻𝚨𝚸𝚬𝚰 𝚻𝚨 𝚷𝚨𝚴𝚻𝚨 𝚺𝚻𝚶𝚴 𝚨𝚪𝛀𝚪𝚶 𝚷𝚶𝚼 𝚷𝚨𝚸𝚨𝚱𝚨𝚳𝚷𝚻𝚬𝚰 𝚻𝚶𝚴 𝚷𝚶𝚲𝚬𝚳𝚶 𝚺𝚻𝚶𝚴 𝚱𝚶𝚲𝚷𝚶

 Καθώς ξυπνάμε σήμερα, στις 16 Μαρτίου του 2026, η αγωνία είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων μας κάθε φορά που περνάμε έξω από ένα βενζινάδικο στη γειτονιά μας ή ακούμε τις ειδήσεις για το τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά της Μεσογείου. 

Ζούμε σε μια εποχή που ένας χάρτης με μια κόκκινη γραμμή στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας μπορεί να καθορίσει το αν θα γεμίσουμε το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου μας ή αν οι τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ θα εκτοξευθούν ξανά μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Αυτή η κόκκινη γραμμή που βλέπουμε παντού στα social media δεν είναι τίποτα άλλο από τον αγωγό East-West, ένα έργο που ξεκίνησε πριν από 45 ολόκληρα χρόνια, το μακρινό 1981, και σήμερα μοιάζει να είναι το μοναδικό πράγμα που κρατάει την παγκόσμια οικονομία όρθια μετά το απόλυτο μπλακ-άουτ στα Στενά του Ορμούζ. 

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με έναν τρόπο σχεδόν ειρωνικό, αφού τότε χτίστηκε για τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και τώρα, τον Μάρτιο του 2026, ενεργοποιήθηκε στο 100% της ισχύος του εξαιτίας της σφοδρής σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Ιράν που οδήγησε στο κλείσιμο των Στενών. Μιλάμε για 1.200 χιλιόμετρα ατσάλινων σωλήνων που διασχίζουν την άμμο για να μεταφέρουν 7 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα απευθείας στην Ερυθρά Θάλασσα, παρακάμπτοντας το σημείο όπου τα τάνκερ κινδυνεύουν να βυθιστούν. Εδώ όμως είναι που η Ελλάδα μπαίνει στο κάδρο ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής αυτής της ενεργειακής παρτίδας σκάκι, γιατί μπορεί ο αγωγός να τελειώνει στο λιμάνι του Γιάνμπου, αλλά από εκεί και πέρα το πετρέλαιο πρέπει να φτάσει στην Ευρώπη. Και ποιος το μεταφέρει; Ο ελληνικός εφοπλισμός, που για άλλη μια φορά βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πυρός, με τους Έλληνες πλοιοκτήτες να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του στόλου των δεξαμενόπλοιων που τώρα καλούνται να πλεύσουν σε επικίνδυνα νερά για να φέρουν το φορτίο στον Πειραιά, στους Αγίους Θεοδώρους και από εκεί σε όλη τη γηραιά ήπειρο.

 Η Ελλάδα δεν είναι απλά ένας παρατηρητής, αλλά η κύρια πύλη εισόδου αυτού του «παρακαμπτήριου» πετρελαίου, κάτι που μας δίνει μια τεράστια γεωπολιτική ισχύ αλλά ταυτόχρονα μας βάζει στο στόχαστρο της αβεβαιότητας. Αν αυτός ο αγωγός δεν δούλευε σήμερα στο φουλ, η τιμή του βαρελιού δεν θα ήταν στα 105/110 δολάρια, αλλά θα είχε ξεπεράσει τα 200, και η ζωή μας θα είχε γίνει αβίωτη από το κόστος των μεταφορών. Η σύνδεση με το Ισραήλ είναι επίσης κρίσιμη, καθώς οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που ξεκίνησαν στα τέλη Φεβρουαρίου ανάγκασαν τη Σαουδική Αραβία να λειτουργήσει ως ο «σιωπηλός εγγυητής» της σταθερότητας για λογαριασμό της Δύσης, προσφέροντας μια διέξοδο που το Ιράν προσπαθεί απεγνωσμένα να φράξει. 

Την ίδια στιγμή, εμείς στην Ελλάδα κοιτάμε την Ερυθρά Θάλασσα με κομμένη την ανάσα, γιατί οι Χούθι παραμονεύουν και κάθε επίθεση σε τάνκερ που φεύγει από το Γιάνμπου έχει άμεσο αντίκτυπο στην ελληνική οικονομία και στην ασφάλεια των ναυτικών μας. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς μια απόφαση που πάρθηκε πριν από τέσσερις δεκαετίες στην έρημο, σήμερα αποτελεί το «κλειδί» για να μην καταρρεύσει το δικό μας νοικοκυριό, αποδεικνύοντας ότι στην ενέργεια τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι η Ελλάδα, λόγω της θέσης της και της ναυτιλίας της, παραμένει ο κρίσιμος κρίκος σε μια αλυσίδα που ξεκινά από τα βάθη της Σαουδικής Αραβίας και καταλήγει στην αντλία του γειτονικού μας βενζινάδικου, σε μια κρίση που φαίνεται ότι θα δοκιμάσει τις αντοχές μας για αρκετό καιρό ακόμα.

Αυτό είναι το επόμενο μεγάλο κομμάτι του παζλ που απογειώνει τη σημασία της Ελλάδας. Ο χάρτης πδείχνει τον

IMEC (India-Middle East-Europe Economic Corridor), ο οποίος δεν είναι απλά ένας αγωγός, αλλά ένας γιγαντιαίος εμπορικός «διάδρομος» που αλλάζει τα πάντα.

 

Τον Μάρτιο του 2026, η Σαουδική Αραβία φαίνεται να κερδίζει τη γεωπολιτική σκακιέρα, ακυρώνοντας το ισχυρότερο «χαρτί» του Ιράν: τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Η άμεση ενεργοποίηση του αγωγού East-West επέτρεψε τη ροή εκατομμυρίων βαρελιών προς την Ερυθρά Θάλασσα, παρακάμπτοντας το ιρανικό μπλόκο και αφήνοντας την Τεχεράνη χωρίς το όπλο του ενεργειακού εκβιασμού. Παρόλο που η χωρητικότητα του αγωγού δεν καλύπτει πλήρως τις παγκόσμιες ανάγκες και ο κίνδυνος δολιοφθοράς παραμένει, η στρατηγική προνοητικότητα των Σαουδαράβων και ο νέος διάδρομος IMEC μετατρέπουν μια πιθανή παγκόσμια κατάρρευση σε μια δύσκολη αλλά διαχειρίσιμη κρίση

 StrategosX 

 

 https://karditsiotikesmaties.blogspot.com/