UNESCO, Φάε τη Σκόνη μας: Το Λεξικό της Καρδιτσιώτικης Κερκίδας😀

𝞔𝞳𝞮ί 𝞹𝞸𝞾 𝞰 𝞚ά𝞼𝞹𝞰 𝞒ί𝞶𝞮𝞽𝞪𝞲 𝞘𝞼𝞽𝞸𝞺ί𝞪 Αν νομίζετε ότι το ποδόσφαιρο είναι απλά 22 παίκτες που κυνηγούν μια μπάλα σε ένα καταπράσινο χορτάρι, τότε μάλλον δεν έχετε πατήσει ποτέ το πόδι σας σε γήπεδο της Καρδίτσας. Εκεί, το άθλημα μεταλλάσσεται. Το χορτάρι είναι προαιρετικό, η λάσπη υποχρεωτική και η γλώσσα... ε, η γλώσσα είναι ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς που θα ζήλευε και η UNESCO. .

Στα τοπικά μας πρωταθλήματα, ο αγώνας δεν ξεκινάει με το σφύριγμα του διαιτητή, αλλά με την πρώτη ατάκα από την κερκίδα. Είναι ένας κόσμος όπου οι παρομοιώσεις αντλούνται από τα χωράφια, τα κοτέτσια και τα τσιπουράδικα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που συνδυάζει το Survivor με το Gladiator, αλλά με πολύ περισσότερο γέλιο. Σήμερα, συγκεντρώσαμε τα «διαμάντια» που έχουν ακουστεί κατά καιρούς και σας παρουσιάζουμε το απόλυτο λεξικό της κερκίδας  

Το «Ευαγγέλιο» των Τοπικών Γηπέδων

 !Η Τακτική Ανάλυση (ή αλλιώς «Πώς να παίζεις»)

Στην Καρδίτσα δεν έχουμε «passing game» ή «gegenpressing». Έχουμε απλά πράγματα:

    «Βάλτι τς ένα γκολ αααααα»: Η βασική παρότρυνση. Το «αααααα» στο τέλος είναι η κραυγή της απόγνωσης που μεταφέρει την ενέργεια του φιλάθλου στα δίχτυα.
    «Κάρφουστουν στ' σίτα»: Όταν ο αντίπαλος εξτρέμ κάνει «τσαλήμια» (ντρίμπλες), η εντολή είναι σαφής: ο αμυντικός πρέπει να τον στείλει πάνω στην περίφραξη.
    «Έτσ' ν' αργάσι'»: Η επιβράβευση της καθυστέρησης. Αν ο αμυντικός διώξει τη μπάλα στο διπλανό χωράφι με τα καλαμπόκια, είναι ήρωας.


 Χαρακτηρισμοί Παικτών (Το Ζωικό Βασίλειο)

    Ο Κριαράς: Ο παίκτης που δεν κουνιέται από τη θέση του. «Βγάλτουν ιέξου α τουν κριαρά!».
    Ο Κφογούρνους: Αυτός που τρέχει χωρίς σκοπό και πέφτει πάνω σε όλους. «Σαλτάει σαν το κφογούρνο!».
    Η Κουνέλα: Ο τερματοφύλακας που φοβάται τη μπάλα ή που «του γκούρλουσι» (έφαγε το γκολ χωρίς να το καταλάβει).
    Η Κότα στον φράχτη: Η μοναδική περιγραφή για τον τερματοφύλακα που προσπαθεί να πιάσει τη μπάλα με άτσαλες κινήσεις: «Σα να πάει να σταυρώσ' τ' γκότα στου φράχτ'».

Το Τρίτο Ημίχρονο: Στου Καφενείου
Ο αγώνας τελειώνει, αλλά η μάχη συνεχίζεται στο καφενείο. Εκεί αναλύονται τα «μετζμένα» κορμιά (παίκτες που ήπιαν πολύ το προηγούμενο βράδυ) και οι παίκτες όπως ο «Ντούλας» που εθεάθησαν να νυχτοπερπατούν.
Εκεί θα ακούσεις και την κλασική δικαιολογία: «Άρα αφού τα κούτκσα δεν μποροούν, τα γδάρε ούλα η μ@λ@κία@. Μια φράση που κλείνει μέσα της όλη τη φιλοσοφία της ήττας: αν οι νέοι παίκτες δεν τραβάνε, η αποτυχία είναι δεδομένη.

ΑΡΧΗ  ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ

 Τι είναι κλειδοπίνακο  

Το

«κλιδοπίνακου» (κλειδοπίνακο) στα γήπεδα της Καρδίτσας δεν είναι απλώς μια λέξη, είναι διάγνωση!

Αν ακούσεις τον προπονητή να σου φωνάζει «Τι κάντς βρε κλιδοπίνακου;», τότε τα νέα είναι δυσάρεστα: σε παρομοιάζει με το ξύλινο μάνταλο της παλιάς χωριάτικης πόρτας.

Στην ποδοσφαιρική «αργκό» του κάμπου, το κλιδοπίνακο είναι ο παίκτης που:

1. Οι κινήσεις του έχουν την πλαστικότητα μιας τάβλας από έλατο.
2. Για να αλλάξει κατεύθυνση, πρέπει να στείλει σήμα στον εγκέφαλο τρεις μέρες νωρίτερα.
3.  Όταν του πασάρουν, η μπάλα χτυπάει πάνω του και φεύγει προς την αντίθετη κατεύθυνση με την ίδια ταχύτητα, λες και βρήκε σε τοίχο.

Με λίγα λόγια, είναι ο παίκτης που είναι τόσο άτεχνος και σκληροτράχηλος, που αν τον κλωτσήσεις, θα πονέσει το πόδι σου, αλλά αν τον βάλεις να κάνει ντρίμπλα, θα μπερδέψει τα κορδόνια του και θα πέσει μόνος του!

Είναι ο κλασικός αμυντικός που η μόνη του δουλειά είναι να «καθαρίζει» φάσεις, παίκτες και... το χορτάρι, χωρίς να τον νοιάζει η αισθητική του αθλήματος.

 

  Τι είναι«κφογούρνου»

Αν το

«κλιδοπίνακου» είναι το άψυχο ξύλο, το «κφογούρνου» (κουφόγουρνο) είναι η έμψυχη καταστροφή!

Στα γήπεδα της Καρδίτσας, ο χαρακτηρισμός αυτός αποδίδεται στον παίκτη που διαθέτει μηδενική αντίληψη του χώρου, του χρόνου και των κανόνων της φυσικής.

Ιδού το προφίλ του «κφογούρνου» με δόσεις χιούμορ:

1. Ο παίκτης-οδοστρωτήρας: Τρέχει με το κεφάλι κάτω, σαν αγριογούρουνο που το κυνηγάνε στο δάσος. Δεν βλέπει συμπαίκτες, δεν βλέπει αντιπάλους, δεν βλέπει ούτε το τέρμα. Αν βρεθείς στη διαδρομή του, απλά προσευχήσου.
2. Η επιλεκτική ακοή: Λέγεται «κουφό» γιατί δεν ακούει τίποτα. Ο προπονητής ουρλιάζει «ΣΤΑΜΑΤΑ!», ο διαιτητής σφυρίζει λήξη, η κερκίδα του φωνάζει «ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ;», αλλά αυτός συνεχίζει να τρέχει μέχρι να βρει τον φράχτη ή το διπλανό ποτάμι.
3. Το άτσαλο τάκλιν: Είναι ο τύπος που θα κάνει τάκλιν στον αέρα, θα πάρει σβάρνα τρεις παίκτες (δικούς του και ξένους) και στο τέλος θα αναρωτιέται γιατί έφαγε κόκκινη. «Σαλτάει σαν το κφογούρνο» λένε στην κερκίδα, περιγράφοντας την κίνηση κάποιου που πέφτει πάνω στη φάση με την κομψότητα ενός επίπλου που πέφτει από τον τρίτο όροφο.

Πώς θα τον αναγνωρίσεις:

• Έχει πάντα λασπωμένη τη μούρη (γιατί πέφτει συνέχεια).
• Το εθνικό του σπορ είναι το «κουόσια-κουόσια» (τρέξε-τρέξε) μέχρι να βγει άουτ μαζί με την μπάλα.
• Είναι ο μόνος που συνεχίζει να παίζει ενώ το παιχνίδι έχει διακοπεί για τραυματισμό εδώ και πέντε λεπτά.

Με λίγα λόγια, το κφογούρνου είναι ο παίκτης που έχει περισσότερη δύναμη από μυαλό και περισσότερη ταχύτητα από φρένα!

 

 

Να κλείσουμε το «σεμινάριο» με τον «Ντούλα»

 

«Ο κλασικός Ντούλας» είναι ο απόλυτος αντι-ήρωας του καρδιτσιώτικου ποδοσφαίρου. Αν το «κλιδοπίνακου» είναι το ξύλο και το «κφογούρνου» η ορμή, ο Ντούλας είναι η τραγωδία της επόμενης μέρας.

Ιδού το χρονικό του παίκτη που τον «γκλιόσαν» οι μπύρες:

1. Ο Ντούλας δεν προετοιμάζεται με μακαρονάδα και ύπνο. Προετοιμάζεται με οχτώ τσίπουρα, δέκα μπύρες και χορό πάνω στα τραπέζια μέχρι τις 5 το πρωί.
2. Την Κυριακή στις 3 το μεσημέρι, ο Ντούλας μπαίνει στο γήπεδο αλλά... «του γκλιόσαν τα πουδάρια». Τα πόδια του είναι σαν να έχουν πάθει αγκύλωση από το πολύ το «ζήτω», οι μύες του έχουν κολλήσει (το ρήμα γκλιώνω σημαίνει κολλάω/πηγνύω) και η μοναδική του επαφή με την μπάλα είναι όταν αυτή τον πετυχαίνει στο κεφάλι ενώ προσπαθεί να ισορροπήσει.
3.  «Α ρα Ντούλα, πάλι γκλιόσαν πάλιε ψιες;». Η κερκίδα ξέρει. Όλο το χωριό τον είδε στο μπαρ. Ο Ντούλας προσπαθεί να τρέξει, αλλά το σώμα του εκπέμπει σήματα κινδύνου και αναθυμιάσεις κριθάρελαιου.

Πώς αναγνωρίζεις τον «Ντούλα» στο γήπεδο:

• Έχει ένα βλέμμα που λέει «γιατί έχει τόσο ήλιο σήμερα;».
• Κάνει ζέσταμα πίνοντας νερό με το γαλόνι.
• Ζητάει αλλαγή στο 15ο λεπτό γιατί «θολώσαν τα γυαλιά του» (ενώ δεν φοράει γυαλιά).

Με λίγα λόγια, ο Ντούλας είναι το θύμα του «τρίτου ημιχρόνου» που παίχτηκε... πριν από το πρώτο! Είναι ο παίκτης που θυσίασε τη δόξα του γηπέδου για μια βραδιά στο τοπικό κλαμπ.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ

 Γιατί τα Αγαπάμε
Μπορεί οι φράσεις να φαίνονται σκληρές ή «χωριάτικες», αλλά είναι η ψυχή του τόπου μας. Είναι το χιούμορ του ανθρώπου της βιοπάλης που πάει την Κυριακή στο γήπεδο για να ξεσκάσει, να φωνάξει και να βρει τους φίλους του. Στα γήπεδα της Καρδίτσας δεν αγοράζεις εισιτήριο, αγοράζεις συμμετοχή σε μια παράσταση που δεν τελειώνει ποτέ.
Την επόμενη φορά που θα ακούσετε κάποιον να φωνάζει «Σφίξτουν κλουτσιά στα ψουμουσάκουλα», μην τρομάξετε. Απλά απολαύστε την αυθεντικότητα. Γιατί στο κάτω-κάτω, όπως λέει και το Post: «όλοι μας από χωριά είμαστε».

ΥΓ.1- Καλή ομαδική ψυχοθεραπεία να έχουμε, μάγκες! Εκεί που η λάσπη γίνεται μάσκα ομορφιάς και το μπινελίκι... βάλσαμο για την ψυχή!

ΥΓ 2. Γιατί να πληρώνεις ψυχολόγο, όταν μπορείς να πας στο γήπεδο και να τα ψάλεις στον διαιτητή μέχρι να βγάλεις το τσίπουρο της εβδομάδας;

 ΥΓ 3-Λάσπη, ιδρώτας και φωνές. Η καλύτερη θεραπεία για να ξεχάσεις τα χρέη, τα χωράφια και τη γκρίνια στο σπίτι!