𝞦𝞠𝞖𝞢𝞣𝞞𝞢 𝞑𝞐𝞢𝞘𝞚𝞔𝞘𝞐𝞓𝞖𝞢 𝞞 𝞟𝞞𝞜𝞣𝞘𝞞𝞢 𝞔𝞟𝞘𝞢𝞣𝞖𝞛𝞞𝞜𝞐𝞢 𝞟𝞞𝞤 «𝞓𝞠𝞞𝞢𝞘𝞢𝞔» 𝞣𝞖𝞜 𝞙𝞐𝞠𝞓𝞘𝞣𝞢𝞐

Υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που δεν μετριούνται με τα πλούτη που απέκτησαν, αλλά με το ήθος που κράτησαν στις πιο σκληρές καταιγίδες. Μια τέτοια ιστορία είναι αυτή του Χρήστου Βασιλειάδη. Ένα οδοιπορικό που ξεκινά από τα αρχοντικά της Τραπεζούντας, περνά από τα βιομηχανικά κέντρα του Καυκάσου και καταλήγει στη Σμύρνης 7, στην Καρδίτσα.

Ο Χρήστος Βασιλειάδης δεν ήταν ένας τυχαίος βιοπαλαιστής. Στη Ρωσία, στην πόλη Εσεντουκί του Βορείου Καυκάσου, ήταν ένας διακεκριμένος τεχνολόγος επισιτισμού. Ως διευθυντής στο ιστορικό εργοστάσιο ζυθοποιίας της πόλης, κατείχε τα μυστικά της ζύμωσης και της ποιότητας του νερού – γνώσεις που απέκτησε σε μια περιοχή παγκοσμίως φημισμένη για τις ιαματικές πηγές της.

Όμως, η μοίρα των Ποντίων είναι γραμμένη με διωγμούς. Στις αρχές της δεκαετίας του '50, φτάνει στην Ελλάδα πρόσφυγας. Μαζί του η σύντροφος της ζωής του, η Νίνα, και η κόρη τους Έλλη. Ήρθαν ρακένδυτοι, αλλά με μια εσωτερική αρχοντιά που δεν λύγιζε. Στην Καισαριανή, ο πρώην διευθυντής του εργοστασίου έγινε ο εργάτης που έφτιαχνε κουλούρια για το Κολωνάκι και δούλευε στα κάρβουνα. Όλη η οικογένεια σε ένα δωμάτιο, με μοναδικό εφόδιο την εργατικότητα.

Το μεγάλο του όνειρο ήταν η ζυθοποιία, όμως το τότε μονοπώλιο της Φιξ στην Ελλάδα του έφραξε τον δρόμο. Έτσι, ο Χρήστος στράφηκε στα αναψυκτικά. Μετά από μια πρώτη απόπειρα σε ένα υπόγειο της Αθήνας μαζί με Πόντιους συγγενείς, η διορατικότητά του τον οδήγησε στην Καρδίτσα.

Προέβλεψε σωστά: Στον κάμπο, εκεί που ο λίβας «καίει» τα πάντα και οι άνθρωποι μοχθούν στα χωράφια, η ανάγκη για δροσιά ήταν επιτακτική. Έτσι γεννήθηκε ο «Κρόνος». Σε μια εποχή χωρίς ρεύμα και ψυγεία στα χωριά, ο Χρήστος Βασιλειάδης δεν πουλούσε μόνο πορτοκαλάδες, λεμονάδες, γκαζόζες και μπιράλ·,αν δεν κάνουμε λάθος,  πουλούσε και πάγο, προσφέροντας μια ανάσα ανακούφισης στους αγρότες της Θεσσαλίας.

Παρόλο που η οικογένεια Βασιλειάδη ήταν η μοναδική ποντιακή οικογένεια στην Καρδίτσα εκείνη την εποχή, η καλοσύνη και η δοτικότητα του Χρήστου έσπασαν κάθε φραγμό. Οι Καρδιτσιώτες τους αγκάλιασαν. Το 1966, η οικογένεια μεγάλωσε με την είσοδο του Μιχάλη Καλούτσα, ο οποίος παντρεύτηκε την Έλλη .

 

Σήμερα, το εργοστάσιο  λίγο  έξω  από την Καρδίτσα και το κατάστημα διανομής στη Σμύρνης 7 μπορεί να είναι κλειστά , αλλά η ιστορία τους δεν έσβησε. Ο χειροκίνητος εμφιαλωτής τουΧρήστου Βασιλειάδη εκτίθεται στο Μουσείο Πόλης της Καρδίτσας, θυμίζοντας σε όλους πώς χτίστηκε η τοπική οικονομία.

Η παλιά πινακίδα στη Σμύρνης 7 στέκει εκεί ως ανάμνηση μιας εποχής που ο σεβασμός και η ποιότητα ήταν οι πρώτες ύλες της ζωής. Μιας εποχής που ένας πρόσφυγας από την Τραπεζούντα κατάφερε να γίνει το «σπίτι» και η «δροσιά» μιας ολόκληρης πόλης.