ΤΟ ΣΚΑΚΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ: ΠΩΣ ΜΙΑ «ΤΡΕΛΗ» ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΑ ΓΑΥΓΑΜΗΛΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που η λογική σταματά και το ένστικτο παίρνει τα ηνία. Στις 1η Οκτωβρίου του 331 π.Χ., στην επίπεδη πεδιάδα των Γαυγαμήλων, η μοίρα του τότε γνωστού κόσμου δεν κρεμόταν από τον αριθμό των στρατιωτών, αλλά από το βλέμμα δύο ανδρών. Από τη μία πλευρά, ο Δαρείος Γ', καθισμένος στο χρυσό του άρμα, περιτριγυρισμένος από έναν ωκεανό Περσών πολεμιστών, ελεφάντων και δρεπανηφόρων αρμάτων. Από την άλλη, ο  νεαρός  Αλέξανδρος που έμοιαζε να παίζει το πιο επικίνδυνο παιχνίδι πόκερ στην ιστορία.
Όλοι οι στρατιωτικοί εγχειρίδιοι της εποχής θα έλεγαν το ίδιο: ο Αλέξανδρος δεν είχε καμία ελπίδα. Ο Δαρείος είχε ισοπεδώσει το έδαφος για να μην αφήσει κανένα πλεονέκτημα στη μακεδονική φάλαγγα. Ήταν η τέλεια παγίδα. Και τότε, συνέβη το αδιανόητο.
Αντί ο Αλέξανδρος να επιτεθεί κατά μέτωπο ή να οχυρωθεί, άρχισε να οδηγεί το ιππικό του διαγώνια, προς τα δεξιά. Για έναν παρατηρητή από ψηλά, η κίνηση έμοιαζε με παραλογισμό. Φαινόταν σαν να προσπαθεί να δραπετεύσει από το πεδίο της μάχης, παρασύροντας μαζί του την ελίτ του στρατού του. Ο Δαρείος, πιστεύοντας ότι ο Αλέξανδρος προσπαθεί να βγει εκτός του ισοπεδωμένου εδάφους, έκανε το μοιραίο λάθος. Διέταξε τις δυνάμεις του να τον καταδιώξουν.
Σε εκείνο το ακριβές δευτερόλεπτο, η γεωμετρία της μάχης άλλαξε. Καθώς οι Πέρσες μετακινήθηκαν για να «κλείσουν» τον Αλέξανδρο, δημιουργήθηκε ένα μικρό, σχεδόν αόρατο ρήγμα στο κέντρο της παράταξής τους. Ήταν η τρύπα στη βελόνα που χρειαζόταν  ο Μέγας Αλέξανδρος .
Με μια αστραπιαία μεταβολή που μόνο η απόλυτη πειθαρχία μπορεί να πετύχει, ο Αλέξανδρος έστρεψε το άλογό του. Σχημάτισε μια ανθρώπινη σφήνα και, σαν κεραυνός που σχίζει τον ουρανό, όρμησε κατευθείαν στην καρδιά του εχθρού. Στόχος του δεν ήταν ο στρατός. Ήταν ο ίδιος ο Δαρείος.
Η ψυχολογία του πολέμου είναι αμείλικτη. Όταν ο «Βασιλιάς των Βασιλέων» είδε τη σκόνη από τα άλογα των Εταίρων να πλησιάζει και το δόρυ του Αλεξάνδρου να σημαδεύει το στήθος του, ο φόβος νίκησε το στέμμα. Η στιγμή που ο Δαρείος έστρεψε το άρμα του για να φύγει, ήταν η στιγμή που γεννήθηκε ένας νέος κόσμος.
Το ρίσκο ήταν απόλυτο. Αν ο Δαρείος είχε κρατήσει την ψυχραιμία του για λίγα λεπτά παραπάνω, ο Αλέξανδρος θα είχε εγκλωβιστεί και η ιστορία θα γραφόταν στα περσικά. Όμως η ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γράφεται από εκείνους που έχουν το θάρρος να δουν το κενό και να πηδήξουν μέσα, γνωρίζοντας ότι στην άλλη πλευρά τους περιμένει είτε η αθανασία είτε η λήθη.
Σήμερα, αναπνέουμε και σκεφτόμαστε μέσα σε έναν πολιτισμό που σμιλεύτηκε από εκείνη την τολμηρή καλπασιά στα Γαυγάμηλα. Ήταν η μέρα που η στρατηγική ευφυΐα απέδειξε ότι ένας άνθρωπος με ένα σχέδιο μπορεί να γονατίσει μια αυτοκρατορία.