𝚯𝚨𝚴𝚨𝚺𝚮𝚺 𝚱𝚨𝚲𝚶𝚪𝚰𝚨𝚴𝚴𝚮𝚺: 𝚶 «𝚻𝚭𝚬𝚴𝚻𝚲𝚬𝚳𝚨𝚴» 𝚻𝛀𝚴 𝚱𝚶𝚼𝚲𝚶𝚼𝚨𝚸 𝚷𝚶𝚼 𝚬𝚻𝚸𝚬𝚾𝚬 𝚺𝚨𝚴 𝚻𝚶𝚴 𝚨𝚴𝚬𝚳𝚶

 

Υπάρχουν αθλητές που κερδίζουν μετάλλια και αθλητές που κερδίζουν τις καρδιές. Ο Θανάσης Καλογιάννης, το παιδί  του Γ.Σ.Καρδίτσας με το ευγενικό βλέμμα και τα ξανθά μαλλιά, κατάφερε και τα δύο, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο σημάδι στον ελληνικό στίβο.

Ένας Πρωταθλητής Πριν την Ώρα του

Η ιστορία του ξεκινά ουσιαστικά το 1982 στο Βουκουρέστι. Σε ηλικία μόλις 16 ετών, ο Θανάσης «πετάει» πάνω από τα εμπόδια στα 400μ., σημειώνοντας ένα απίστευτο πανελλήνιο ρεκόρ (47.07) που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Ήταν η πρώτη φορά που ο κόσμος κατάλαβε πως αυτό το αγόρι δεν ήταν απλώς ένας ταλαντούχος δρομέας, αλλά ένας αθλητής που γεννήθηκε για να σπάει τα χρονόμετρα.

Το Φράγμα των 49 Δευτερολέπτων

Ο Καλογιάννης έγινε ο πρώτος Έλληνας που έσπασε το «στοιχειωμένο» φράγμα των 49 δευτερολέπτων στα 400μ. με εμπόδια. Το 48.80 που σημείωσε στην Πανεπιστημιάδα του Ζάγκρεμπ το 1987 έμεινε ακλόνητο για 11 ολόκληρα χρόνια. Με συμμετοχές σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες (1984, 1992), τρία χρυσά βαλκανικά μετάλλια και ατομικό ρεκόρ 45.90 στα 400μ. απλά, απέδειξε πως ήταν ο δικός μας «Γιος του Ανέμου».

Πάνω από όλα Άνθρωπος και «Τζέντλεμαν»

Αυτό όμως που τον έκανε πραγματικά ξεχωριστό δεν ήταν οι επιδόσεις του, αλλά ο χαρακτήρας του. Στους ξενώνες του ΟΑΚΑ, οι συναθλητές του —η Βερούλη, ο Παπακώστας, η Μπακογιάννη— τον θυμούνται με ένα walkman στα αυτιά και ένα «ψαγμένο» βιβλίο στο χέρι.

Ήταν ο αθλητής που, όταν ρωτήθηκε για το πρότυπό του, δεν επέλεξε τον σούπερ σταρ Καρλ Λιούις, αλλά τον πατέρα του, τον οποίο έχασε στα 15 του χρόνια. «Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός σαν τις νιφάδες του χιονιού», έλεγε, και το πίστευε. Παρά τη δόξα και τη γοητεία του, παρέμεινε ένας σεμνός φοιτητής Οδοντιατρικής που ήξερε ότι τα φώτα του αθλητισμού κάποια στιγμή σβήνουν.

 

Η Πρόωρη «Φυγή»

Ο Θανάσης Καλογιάννης έφυγε ξαφνικά από κοντά μας τον Οκτώβριο του 2017, σε ηλικία μόλις 52 ετών. Άφησε πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη: την εικόνα ενός αθλητή που αγωνιζόταν με ήθος, μιας προσωπικότητας που δεν συμβιβάστηκε με τα «πρέπει» της δημοσιότητας και ενός ανθρώπου που, όπως ακριβώς και στον διάδρομό του, κοίταζε πάντα μπροστά, με ευγένεια και αξιοπρέπεια.

Για την Καρδίτσα και τον ελληνικό αθλητισμό, ο Θανάσης θα είναι πάντα εκείνο το ψηλόλιγνο αγόρι που περνούσε τα εμπόδια με την ευκολία μιας νιφάδας χιονιού που ταξιδεύει στον άνεμο.