𝚮 𝚪𝚬𝛀𝚷𝚶𝚲𝚰𝚻𝚰𝚱𝚮 𝚻𝚶𝚼 𝚺𝚻𝚸𝚨𝚪𝚪𝚨𝚲𝚰𝚺𝚳𝚶𝚼 𝚪𝚰𝚨𝚻𝚰 𝚶 𝚷𝚸𝚨𝚪𝚳𝚨𝚻𝚰𝚱𝚶𝚺 𝚺𝚻𝚶𝚾𝚶𝚺 𝚻𝛀𝚴 𝚺𝚻𝚬𝚴𝛀𝚴 𝚬𝚰𝚴𝚨𝚰 𝚻𝚶 𝚷𝚬𝚱𝚰𝚴𝚶

 

Η εικόνα  αναδεικνύει τη διαφορά στην ποιότητα του πετρελαίου (το «ξανθό» αμερικανικό έναντι της «μαύρης πίσσας» της Βενεζουέλας

Στη μεγάλη σκακιέρα των διεθνών σχέσεων, τίποτα δεν είναι τυχαίο και, όπως θα σημείωνε ο Σαίξπηρ, υπάρχει πάντα μια μέθοδος πίσω από την προφανή τρέλα. Ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ και η κλιμακούμενη ένταση στη Μέση Ανατολή δεν αποτελούν απλώς περιφερειακά επεισόδια, αλλά μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών με απώτερο στόχο την ανάσχεση της Κίνας. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να «πνίγει το φράγμα», χρησιμοποιώντας τον έλεγχο των παγκόσμιων θαλάσσιων περασμάτων ως όπλο οικονομικού εξαναγκασμού. Οι κινήσεις είναι μεθοδικές: από την επιστροφή της Διώρυγας του Παναμά υπό de facto αμερικανικό έλεγχο, μέχρι τη στρατηγική διοχέτευση του πετρελαίου της Βενεζουέλας στα διυλιστήρια Jamnagar της Ινδίας με έκπτωση 7%. Η επιλογή της Ινδίας δεν είναι τυχαία, καθώς τα συγκεκριμένα διυλιστήρια, όπως και τα αντίστοιχα κινεζικά, είναι από τα ελάχιστα παγκοσμίως που μπορούν να επεξεργαστούν το βαρύ και παχύρρευστο αργό της Βενεζουέλας. Αφαιρώντας αυτή την πηγή από το Πεκίνο και στρέφοντάς την προς το Νέο Δελχί, οι ΗΠΑ στερούν από την Κίνα μια κρίσιμη ενεργειακή αρτηρία πριν καν ξεσπάσει μια γενικευμένη σύρραξη.

Η πίεση μετατοπίζεται πλέον στα Στενά του Ορμούζ, όπου ο αποκλεισμός τους αποτελεί εδώ και καιρό σχέδιο έκτακτης ανάγκης της Αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης (CENTCOM). Παρά τις προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο ιρανικού ελέγχου στην περιοχή, η στρατηγική των ΗΠΑ στοχεύει στην αποδόμηση της προσπάθειας καθιέρωσης του Petro-Yuan. Η απαίτηση της Τεχεράνης για πληρωμές σε κινεζικό νόμισμα φέρει ξεκάθαρα την υπογραφή του Σι Τζινπίνγκ, όμως η Κίνα παραμένει εγκλωβισμένη στο «Φαινόμενο του Σφονδύλου». Ως ένα εμπορικό έθνος που αρνείται να θυσιάσει τα τεράστια εμπορικά του πλεονάσματα —που αγγίζουν το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως— και συνεχίζει τη χειραγώγηση της ισοτιμίας του γιουάν για να το διατηρεί τεχνητά χαμηλά, το Πεκίνο δεν είναι ακόμη έτοιμο να αναλάβει τις ευθύνες ενός παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Αυτή η αδυναμία είναι το κενό που εκμεταλλεύεται η Ουάσιγκτον για να διατηρήσει την κυριαρχία του δολαρίου.

Την ίδια στιγμή, το Ιράν διατηρεί έναν άσσο στο μανίκι του μέσω των σιιτικών πολιτοφυλακών Χούθι, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να «πνίξουν» τα στενά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Μια τέτοια κίνηση θα διέκοπτε το εμπόριο από και προς τη Διώρυγα του Σουέζ, πλήττοντας τις αγορές της Ευρώπης και της Ασίας με τρόπο πολύ πιο οδυνηρό από τον αποκλεισμό του Ορμούζ, καθώς θα επηρέαζε τη διακίνηση κάθε είδους καταναλωτικών αγαθών. 

 

Ωστόσο, οι Χούθι παραμένουν ασυνήθιστα σιωπηλοί, και ο λόγος ίσως κρύβεται στα «τηλεγραφήματα» της CENTCOM. Οι αμερικανικοί στρατιωτικοί σχεδιαστές έχουν καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε απόπειρα κλεισίματος των στενών θα απαντηθεί με την ολοκληρωτική καταστροφή των λιμανιών της Υεμένης. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η χώρα θα αντιμετώπιζε έναν απόλυτο στρατηγικό λιμό, καθώς η ανθρωπιστική βοήθεια του ΟΗΕ και τα βασικά τρόφιμα ξεφορτώνονται σε αυτά ακριβώς τα λιμάνια. Έτσι, η γεωπολιτική σκακιέρα κλειδώνει σε μια ισορροπία τρόμου, όπου η ενέργεια, το νόμισμα και η επιβίωση ολόκληρων λαών χρησιμοποιούνται ως πιόνια για τον τελικό έλεγχο της παγκόσμιας οικονομικής υπεροχής.

 

 StrategosX