ΟΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΦΟΠΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΟΡΦΟΒΟΥΝΙ (ΒΟΥΝΕΣΙ)

Πίσω από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα κρύβονται πάντα άνθρωποι, λέξεις που ειπώθηκαν με πίκρα και υποσχέσεις που θυσιάστηκαν στον βωμό της σκοπιμότητας. Σήμερα, αφήνουμε στην άκρη τη στεγνή παράθεση γεγονότων και εστιάζουμε στην ανθρώπινη τραγωδία, όπως αυτή αποτυπώνεται στους διαλόγους των πρωταγωνιστών εκείνης της νύχτας στο Βουνέσι.
Μέσα από την έρευνα του Δημήτρη Κυρίτση («Μορφοβουνιώτικη Φωνή», τεύχη 76-77), αναβιώνουμε τις κρίσιμες ώρες όπου η στρατιωτική τιμή ήρθε σε μετωπική σύγκρουση με τις εντολές της ηγεσίας.

Η ψυχρή αποφασιστικότητα του Καραγιώργη: «Ή εκτελείς ή θεωρείσαι προδότης».
Η απόγνωση του Νικηταρά που παγιδεύτηκε ανάμεσα στον λόγο της τιμής του και το κόμμα: «Δεν είναι πράγματα αυτά ρε παιδιά...».
Το ξέσπασμα του Κωστόπουλου την ώρα που έβλεπε την κάννη του όπλου: «Αυτός είναι ο λόγος σου;».

Αυτές οι κουβέντες, καταγεγραμμένες στο βιβλίο του Κυρίτση «Το Μορφοβούνι στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο», δεν είναι απλώς λόγια· είναι ο απόηχος μιας εποχής που η επιβίωση της ιδεολογίας περνούσε μέσα από τη συντριβή της προσωπικής φιλίας.

Μορφοβουνιώτικη Φωνή 

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ  Ο Αφοπλισμός του Κωστόπουλου Πως πάρθηκε η απόφαση για τον αφοπλισμό ( 76/77 )
του Κυρίτση Δημήτρη

Στις αρχές του 1943, η Θεσσαλία έβραζε. Ενώ το βουνό άρχιζε να γεμίζει αντάρτες, ένας άλλος πόλεμος, αόρατος και σκοτεινός, είχε ήδη ξεκινήσει: ο πόλεμος για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην Αντίσταση. Στις 4 Φεβρουαρίου, στη Σκαμνιά της Λάρισας, το στέλεχος του ΚΚΕ Κώστας Καραγιώργης είχε δώσει το σύνθημα. Το «πρόβλημα Κωστόπουλου» έπρεπε να λυθεί. Ο Ταγματάρχης Γιώργος Κωστόπουλος, με τον ΕΣΑΠ του, ήταν το τελευταίο εμπόδιο για την απόλυτη κυριαρχία του ΕΛΑΣ στην περιοχή.Η παγίδα στήθηκε με αριστοτεχνικό τρόπο. 
Η σύλληψη του Ταγματάρχη Αντωνόπουλου, συμφοιτητή του Κωστόπουλου στη Σχολή Ευελπίδων, ήταν το δόλωμα. Οι εκκλήσεις της γυναίκας του Αντωνόπουλου λύγισαν τον Κωστόπουλο. Παρά τις επιφυλάξεις, αποφάσισε να κατέβει στο Μεσσενικόλα για να διαπραγματευτεί.
Στις 2 Μαρτίου 1943, υπό καταρρακτώδη βροχή, η ομάδα του Κωστόπουλου, του Σαράφη και του Κωστορίζου έφτασε στη θέση Ζυγιάστρα, στην είσοδο του Βουνεσίου. Εκεί τους περίμενε ο Νικηταράς με τους άνδρες του.
«Δεν περνάτε, Κωστόπουλε. Το χωριό είναι δικό μας», φώναξε ο Νικηταράς, με το όπλο στο χέρι. Ο Κωστόπουλος, ψύχραιμος, πλησίασε. «Δεν ήρθαμε για πόλεμο, Νικηταρά. Για τον Αντωνόπουλο ήρθαμε. Έχω και γράμμα από το ΕΑΜ Θεσσαλίας». Ο Νικηταράς δίστασε. Η στρατιωτική τιμή συγκρούστηκε με την κομματική εντολή. «Στο λόγο της τιμής μου, θα σας φιλοξενήσουμε. Μπείτε», είπε τελικά, σφραγίζοντας άθελά του τη μοίρα τους.
Το βράδυ στο κατάστημα του Βασίλη Γκανούρη, το κλίμα ήταν απατηλά ειδυλλιακό. Κρασί, αντιστασιακά τραγούδια και υποσχέσεις για κοινό αγώνα. «Να ενωθούμε, παιδιά. Ο εχθρός είναι ένας», έλεγε ο Σαράφης. Ο Κωστόπουλος έδωσε την επιστολή στον Νικηταρά: «Πάρε αυτή την επιστολή και φέρε μου τον Αντωνόπουλο». Ο Νικηταράς έγνεψε και βγήκε έξω.
 Όμως στον Μεσσενικόλα, η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Στο αρχηγείο του ΕΑΜ, ο Καραγιώργης ήταν ανένδοτος. Η σύσκεψη ήταν θυελλώδης. «Θα τους αφοπλίσουμε όλους απόψε. Τέλος τα παιχνίδια», είπε ο Καραγιώργης. Ο Νικηταράς σηκώθηκε όρθιος, χλωμός. «Έδωσα λόγο τιμής για φιλοξενία! Ο Κωστόπουλος θέλει να συνεργαστούμε!». Ο Καραγιώργης τον κοίταξε ψυχρά. «Η απόφαση ελήφθη, Καφαντάρη. 5-2 υπέρ του αφοπλισμού. Ή εκτελείς ή θεωρείσαι προδότης». Ο Νικηταράς, συντετριμμένος, ψιθύρισε: «Εγώ δεν βάζω χέρι στον Κωστόπουλο». «Θα το βάλεις», ήταν η απάντηση.
 Η νύχτα στο Βουνέσι ήταν σιωπηλή. Ο αφοπλισμός έγινε με έναν τρόπο που κανείς δεν είχε φανταστεί. Οι νοικοκυρές των σπιτιών, εκτελώντας εντολές των Ελασιτών, έμπαιναν στα δωμάτια όπου κοιμόντουσαν οι αντάρτες του Κωστόπουλου. Με προσοχή, σαν σκιές, άρπαζαν τα όπλα τους και τα παρέδιναν από τα παράθυρα στους Ελασίτες που περίμεναν έξω.Στις 3:10 το πρωί, η πόρτα του δωματίου όπου ξεκουράζονταν ο Κωστόπουλος, ο Σαράφης και ο Κωστορίζος άνοιξε απότομα. Μπήκαν ο Μπουκουβάλας και ο Νικηταράς με προτεταμένα τα όπλα. Ο Κωστόπουλος πετάχτηκε όρθιος. Τα μάτια του καρφώθηκαν στον Νικηταρά. «Αυτός είναι ο λόγος σου, Νικηταρά; Αυτή είναι η μπέσα σου;», ρώτησε με μια φωνή που έσταζε πίκρα. Ο Νικηταράς δεν μπορούσε να τον κοιτάξει. Γύρισε στον Μπουκουβάλα και ψιθύρισε με απόγνωση: «Δεν είναι πράγματα αυτά ρε παιδιά...».Την ίδια ώρα, η τραγωδία συνεχιζόταν. Ο Υπομοίραρχος Βιλαέτης, επιστρέφοντας από αποστολή, έπεσε στην ίδια παγίδα. «Φίλοι είμαστε, ελάτε στο σχολείο», του είπαν οι Ελασίτες. Μόλις μπήκαν στο προαύλιο, τα όπλα αρπάχτηκαν από τους ώμους τους. Ο Βιλαέτης, ο Μάργαρης και ο Τσιχλάκης οδηγήθηκαν στη Ζυγιάστρα. Εκεί, μέσα στο σκοτάδι, η πράξη του αφοπλισμού μετατράπηκε σε σφαγή. Ο Τσιχλάκης, ο ήρωας του Γοργοποτάμου, έπεφτε νεκρός από ελληνικά χέρια.
  Την επομένη, η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική. Οι αιχμάλωτοι οδηγούνταν δεμένοι προς τον Μεσσενικόλα και από εκεί στη Ρούμελη. Ο Σαράφης, βλέποντας το αδιέξοδο, θα έκανε αργότερα την ιστορική επιλογή να προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ. Ο Κωστόπουλος όμως δεν θα ξεχνούσε ποτέ τη νύχτα του Βουνεσίου.

 Το κείμενο του Δημήτρη Κυρίτση με τίτλο «Ο Αφοπλισμός του Κωστόπουλου» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Μορφοβουνιώτικη Φωνή» (τεύχος 76-77) και περιλαμβάνεται επίσης στο βιβλίο του «Το Μορφοβούνι (Βουνέσι) στην Αντίσταση και στον Εμφύλιο».

 

Ως συνέχεια της αφήγησης 

«Η τραγωδία στο Βουνέσι δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά η αρχή μιας ευρύτερης περιπέτειας. Διαβάστε περισσότερα για το παρασκήνιο και τις συνέπειες εκείνης της περιόδου στο κείμενο: "ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΤΟ 1943 ΣΤΟ ΜΟΡΦΟΒΟΥΝΙ (ΒΟΥΝΕΣΙ): ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΔΙΑΨΕΥΣΗΣ".»