ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΡΟΣΑΤΟ ΦΩΤΙΣΕ ΤΗΝ ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, η ορεινή Ελλάδα προσπαθούσε ακόμα να συνέλθει από τις πληγές του πολέμου. Οι υποδομές ήταν ανύπαρκτες και το ηλεκτρικό ρεύμα φάνταζε πολυτέλεια ακόμα και για πολλές πόλεις. Κι όμως, σε υψόμετρο 960 μέτρων, στις πλαγιές της Καράβας, το Δροσάτο (τότε Μεζήλο) κατάφερε κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο.

 
Το 1952, με την προσωπική εργασία και το πείσμα των κατοίκων, το χωριό απέκτησε το δικό του αυτόνομο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο. Εκμεταλλευόμενοι την ορμή και την αφθονία των νερών της πηγής Γκούρα, οι Δροσατιώτες κατάφεραν να τιθασεύσουν τη φύση και να φέρουν το ηλεκτρικό ρεύμα στα σπίτια τους.

Ήταν μια κίνηση πραγματικής πρωτοπορίας: το Δροσάτο έγινε το μοναδικό χωριό σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή που είχε ρεύμα, την ώρα που τα γύρω χωριά χρησιμοποιούσαν ακόμα λάμπες πετρελαίου και κεριά. Αυτό το μικρό «εργοστάσιο» δεν έδωσε μόνο φως· έδωσε ζωή, ελπίδα και μια αίσθηση προόδου που χαρακτήρισε την ταυτότητα του χωριού για τις επόμενες δεκαετίες.

 

Η ιστορία που διηγούνται οι παλαιότεροι είναι χαρακτηριστική της εποχής. Λέγεται πως την πρώτη νύχτα που λειτούργησε το εργοστάσιο και άναψαν τα φώτα, οι κάτοικοι των γύρω χωριών πετάχτηκαν έντρομοι έξω από τα σπίτια τους. Βλέποντας από μακριά τις λάμψεις στην πλαγιά της Καράβας, πολλοί νόμιζαν πως το χωριό είχε πιάσει φωτιά!

Σύντομα, ο φόβος έδωσε τη θέση του στον θαυμασμό. Το Δροσάτο έγινε πόλος έλξης· άνθρωποι από τις γύρω κοινότητες ταξίδευαν με τις ώρες μέσα από δύσβατα μονοπάτια, μόνο και μόνο για να δουν από κοντά αυτό το «θαύμα» του πολιτισμού, να δουν πώς είναι το φως που δεν τρεμοπαίζει στον άνεμο.

 
Αυτή η στενή σχέση του χωριού με την ενέργεια και το νερό δεν έσβησε με το πέρασμα του χρόνου. Η κληρονομιά του 1952 παραμένει ζωντανή, καθώς το υδάτινο δυναμικό του ρέματος της Γκούρας συνεχίζει να αποτελεί πηγή ανάπτυξης.

Ακόμα και σήμερα, το Δροσάτο παραμένει στο προσκήνιο της «πράσινης» ενέργειας, με νέα έργα για μικρούς υδροηλεκτρικούς σταθμούς να βρίσκονται σε τροχιά υλοποίησης. Είναι η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε πριν από 70 χρόνια: μια ιστορία όπου το νερό του βουνού μετατρέπεται σε δύναμη δημιουργίας, αποδεικνύοντας πως οι μικρές κοινωνίες, όταν έχουν όραμα, μπορούν να κάνουν θαύματα.

 

ΦΩΤΟΓΡΦΙΕΣ ΕΔΩ