ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΛΗΘΕΙ ΝΑ ΑΜΥΝΘΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΗΠΑ, ΤΟ «ΤΕΙΧΟΣ» ΤΗΣ ΘΑ ΒΑΣΙΣΤΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΞΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥΣ ΠΥΛΩΝΕΣ:

 

Τα τελευταία χρόνια, η Ευρώπη ζει μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι θεωρούσαμε ότι ανήκει στο παρελθόν. Η συζήτηση για το αν οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να μας προστατεύουν δεν είναι πια ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένα ερώτημα που καίει. Μπορεί όμως η Ευρώπη να σταθεί στα πόδια της; Η απάντηση κρύβεται σε μια συγκεκριμένη «γραμμή» στον χάρτη, που αποτελείται από έξι χώρες: την Ουκρανία, την Πολωνία, τη Φινλανδία και τις τρεις χώρες της Βαλτικής (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία).

Αυτές οι χώρες δεν περιμένουν απλώς τις εξελίξεις. Έχουν καταλάβει κάτι πολύ απλό: αν πέσει ο γείτονας, η φωτιά θα φτάσει και στο δικό τους σπίτι. Η Ουκρανία δίνει ήδη τη μάχη της, αλλά οι υπόλοιπες πέντε γνωρίζουν ότι είναι οι επόμενες στη λίστα, αν η Ρωσία νιώσει ότι μπορεί να επεκταθεί χωρίς συνέπειες. Η Πολωνία, για παράδειγμα, έχει πάρει την κατάσταση τόσο σοβαρά που το 2026 θα ξοδεύει σχεδόν το 5% του πλούτου της για τον στρατό της. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ποσοστό σε όλη τη Δύση, μεγαλύτερο ακόμα και από των ΗΠΑ. Στόχος της είναι να φτιάξει τον πιο ισχυρό στρατό ξηράς στην Ευρώπη, ώστε κανείς να μην τολμήσει να περάσει τα σύνορά της.

Την ίδια στιγμή, η Φινλανδία, που μοιράζεται τεράστια σύνορα με τη Ρωσία, έχει ήδη χτίσει φράχτες και εξοπλίζεται με τα πιο σύγχρονα αεροπλάνα του κόσμου. Οι άνθρωποι εκεί θυμούνται ακόμα πώς η Μόσχα προσπάθησε να τους κατακτήσει το 1939 και είναι αποφασισμένοι να μην το επιτρέψουν ξανά. Μαζί τους, η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία δίνουν τα πάντα για την άμυνά τους, γνωρίζοντας ότι η ελευθερία τους δεν είναι δεδομένη.

Πώς όμως βοηθάει αυτό την υπόλοιπη Ευρώπη; Η ΕΕ έχει αρχίσει να κινείται με τρόπους που δεν είχαμε δει ποτέ. Δημιουργούνται κοινά ταμεία ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ για να φτιαχτούν ευρωπαϊκά εργοστάσια όπλων, πυρομαχικών και drones. Σκοπός είναι να μην χρειαζόμαστε να αγοράζουμε τα πάντα από έξω, αλλά να μπορούμε να παράγουμε μόνοι μας όσα χρειαζόμαστε για να προστατευτούμε.

Το επιχείρημα αυτό είναι δύσκολο να καταρριφθεί, γιατί βασίζεται σε αριθμούς και πράξεις. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες αυξάνουν πλέον τις δαπάνες τους για την άμυνα, γιατί κατάλαβαν ότι η ασφάλεια κοστίζει. Η Ουκρανία μας έδειξε ότι ένας αποφασισμένος λαός μπορεί να σταματήσει έναν πολύ μεγαλύτερο εχθρό αν έχει τα σωστά μέσα. Αν λοιπόν η Ευρώπη στηρίξει οικονομικά και βιομηχανικά αυτές τις έξι χώρες που βρίσκονται στην «πρώτη γραμμή», τότε το «τείχος» αυτό θα γίνει αδιαπέραστο.

Τελικά, η άμυνα της Ευρώπης δεν είναι πια θέμα πολιτικής, είναι θέμα επιβίωσης. Αν αυτές οι έξι χώρες μείνουν όρθιες και δυνατές, τότε ολόκληρη η ήπειρος μπορεί να κοιμάται ήσυχη, ακόμα και αν η βοήθεια από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού λιγοστέψει. Είναι η δική μας «Σιδερένια Γραμμή» και η εγγύηση ότι η ιστορία δεν θα επαναληφθεί.

 

Ωστόσο, η απειλή από τον Βορρά δεν είναι η μοναδική που καλείται να αντιμετωπίσει η Ευρώπη. Στο νότιο άκρο της ηπείρου, μια άλλη «Σιδερένια Γραμμή» αρχίζει να παίρνει μορφή, αυτή τη φορά ως απάντηση στις προκλήσεις και την επεκτατική ρητορική της Τουρκίας. Αυτή η νότια αμυντική ζώνη, που αποτελείται από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα και την Κύπρο, συνιστά τον πυλώνα σταθερότητας για ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα.

Όπως ακριβώς οι χώρες του Βορρά γνωρίζουν καλά τη Ρωσία, έτσι και η Ελλάδα με την Κύπρο βιώνουν καθημερινά τι σημαίνει να έχεις έναν γείτονα που αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα και διεθνείς συνθήκες. Η απειλή δεν είναι θεωρητική· εκδηλώνεται με παραβιάσεις του εναέριου χώρου, υβριδικές επιθέσεις και την αμφισβήτηση της ΑΟΖ. Για την Ελλάδα, η άμυνα είναι υπαρξιακό ζήτημα, γι' αυτό και παραμένει σταθερά στις πρώτες θέσεις των αμυντικών δαπανών του ΝΑΤΟ, επενδύοντας σε φρεγάτες Belharra, μαχητικά Rafale και F-35.

Η γραμμή αυτή όμως επεκτείνεται και βορειότερα. Η Ρουμανία και η Βουλγαρία έχουν γίνει ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα. Ήδη δημιουργείται ένας στρατιωτικός διάδρομος που συνδέει τα λιμάνια της Θεσσαλονίκης και της Αλεξανδρούπολης με τη Βάρνα και την Κωνστάντζα, παρακάμπτοντας τα Στενά και εξασφαλίζοντας ότι η Ευρώπη μπορεί να μεταφέρει δυνάμεις γρήγορα εκεί που υπάρχει ανάγκη. Η Ρουμανία μάλιστα φιλοξενεί πλέον τη μεγαλύτερη βάση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, δείχνοντας ότι το κέντρο βάρους της ασφάλειας έχει μετατοπιστεί οριστικά στα ανατολικά.

Η Κύπρος, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται εκτός ΝΑΤΟ, αποτελεί το προκεχωρημένο φυλάκιο της Ευρώπης στην Ανατολική Μεσόγειο. Μέσα από στρατηγικές συνεργασίες και την πρόσφατη ενεργοποίηση του Κοινού Αμυντικού Δόγματος με την Ελλάδα, η Λευκωσία θωρακίζεται απέναντι σε κάθε απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων.

 

Το μήνυμα είναι πλέον ξεκάθαρο: Η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι η ασφάλειά της δεν τελειώνει στις Άλπεις. Αν η νότια γραμμή αυτών των τεσσάρων κρατών υποχωρήσει, η αστάθεια θα χτυπήσει την πόρτα του Βερολίνου και του Παρισιού. Η ισχυρή στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας, οι νέες υποδομές της Ρουμανίας και η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου δημιουργούν ένα «τείχος» που εγγυάται ότι η Ευρώπη θα παραμείνει ελεύθερη και ασφαλής, ανεξάρτητα από τις διαθέσεις της Άγκυρας ή την παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή. Είναι μια ενιαία γραμμή άμυνας από τη Φινλανδία μέχρι την Κύπρο — μια νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί πλέον να αγνοήσει.

StrategosX