ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΦΗΣΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ… ΣΕ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑ

Το καλοκαίρι του 1940, σε ένα μικρό χωριό έξω από την Καρδίτσα, η ευτυχία έμοιαζε να έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο σπίτι του Νικολού Ζάχου. Ο γιος του, ο Γιώργος, το «ξενιτεμένο πουλί» της οικογένειας, είχε επιστρέψει από την Αμερική για να παντρευτεί την εκλεκτή της καρδιάς του, την όμορφη Γλυκερία. Τα σχέδιά τους ήταν γεμάτα φως: ένας γάμος, ένα παιδί που ερχόταν σύντομα στον κόσμο και ένα εισιτήριο επιστροφής για τη Νέα Υόρκη, όπου θα έχτιζαν το κοινό τους μέλλον.

Όμως, όπως μας θυμίζει ο ομογενής της Αυστραλίας, κ. Θωμάς Κούρτης —τετράχρονο παιδί τότε και ανιψιός του Γιώργου— η μοίρα είχε άλλα σχέδια. «Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει», λέει η παροιμία, και στην περίπτωση της οικογένειας Ζάχου, το γέλιο αυτό ήταν πικρό.

Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΑΝΤΑΤΟ
Αντί για το υπερωκεάνιο που θα τους οδηγούσε στην ελπίδα, ο Γιώργος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Η επιστράτευση τον έστειλε στα αλβανικά βουνά, αφήνοντας πίσω μια έγκυο γυναίκα και μια οικογένεια που ζούσε με την αγωνία της επόμενης μέρας.

Οι μέρες κυλούσαν με τη θαλπωρή του τζακιού και το ψήσιμο των κάστανων, μέχρι εκείνο το μεσημέρι, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του ’40. Ο κ. Θωμάς θυμάται ακόμα την «κουστωδία του κακού»: τον πρόεδρο του χωριού, τον παπά και τον δάσκαλο να χτυπούν την πόρτα του παππού. Η αμηχανία τους ήταν ο προάγγελος της καταστροφής.

«Μολόγα με, πρόεδρε, τι κακά μαντάτα φέρνεις;», ρώτησε ο παππούς Νικολός, βλέποντας το πρόσωπό του να γερνάει απότομα μέσα σε δευτερόλεπτα. Η απάντηση ήταν ένας ψίθυρος που διέλυσε τα πάντα: «Ο Γιώργος σκοτώθηκε».

ΤΟ ΜΑΡΑΖΙ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ
Ο πόλεμος δεν σκοτώνει μόνο με σφαίρες στο μέτωπο· σκοτώνει και με τη θλίψη στα μετόπισθεν. Η Γλυκερία, η «όμορφη νεόνυμφη χήρα», δεν άντεξε το βάρος της απώλειας. Η άρνησή της για φαγητό και το αδιάκοπο κλάμα ήταν πιο δυνατά από κάθε γιατρικό της εποχής.

Λίγο πριν το Πάσχα του 1941, η Γλυκερία «έσβησε», παίρνοντας μαζί της και το αγέννητο παιδί του Γιώργου. Μέσα σε λίγους μήνες, μια ολόκληρη οικογένεια ξεκληρίστηκε από το μαράζι και την ανθρώπινη αλαζονεία που γεννά τους πολέμους.

ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Ο Γιώργος Ζάχος δεν επέστρεψε ποτέ στο χωριό του. Έμεινε εκεί, στα αλβανικά σύνορα, ένας από τους χιλιάδες άταφους ήρωες που πότισαν με το αίμα τους τα ξένα χώματα. Ο παππούς και η γιαγιά έφυγαν με τον καημό του γιου τους, χωρίς να καταφέρουν να τον θάψουν πλάι στη γυναίκα και το παιδί του.

Σήμερα, δεκαετίες μετά, η μαρτυρία του κ. Θωμά Κούρτη από τη μακρινή Αυστραλία μας θυμίζει πως οι πληγές του ’40 παραμένουν ανοιχτές. Όμως, όπως κλείνει ο ίδιος την αφήγησή του, υπάρχει μια γλυκιά παρηγοριά: τα βράδια, στον καθαρό ουρανό του χωριού, οι φιγούρες του Γιώργου, της Γλυκερίας και του μωρού τους είναι επιτέλους μαζί.

Εκεί, στον κόσμο των ονείρων, απολαμβάνουν την ευτυχία που τους στέρησε ο πόλεμος, μακριά από το μίσος και τον θάνατο.

 

 Το   Ιστορικό Αφήγημα το είδαμε στην σελίδα

 https://neoskosmos.com/ και το αναδημοσιεύσαμε