Υπήρξαν επιζώντες Σπαρτιάτες στη Μάχη των Θερμοπύλων;

 Τι λένε οι ιστορικές πηγές. Πόσοι επέζησαν από τη μονάδα των Σπαρτιατών και πώς αντιμετωπίστηκαν

Πίσω από τον μύθο και τις κινηματογραφικές παρουσιάσεις η Μάχη των Θερμοπυλών παραμένει ένα ιστορικό γεγονός. Τον Αύγουστο του 480 π.Χ. μια μικρή δύναμη Ελλήνων αντιμετώπισε την τεράστια στρατιά του Ξέρξη και «κέρδισε» την αιωνιότητα πέφτοντας ηρωικά. Ένα από τα ερωτήματα που θέτονται είναι αν υπήρξαν επιζώντες από τον ελληνικό στρατό μετά την επική μάχη.

Ουσιαστικά απ’ όσους πολέμησαν στις Θερμοπύλες κανείς δεν επέζησε. Το παιχνίδι της μοίρας οδήγησε δύο άνδρες της σπαρτιατικής μονάδας, οι οποίοι βρέθηκαν στις Θερμοπύλες, να μην βρίσκονται στο σημείο την ώρα της τελικής μάχης.

Ο αγγελιοφόρος

Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως ο ένας ήταν ο Παντίτης. Ο βασιλιάς Λεωνίδας τον έστειλε ως πρέσβη στη Θεσσαλία, πιθανώς για να ζητήσει βοήθεια για τη μάχη. Δεν κατάφερε να επιστρέψει στις Θερμοπύλες έγκαιρα για να λάβει μέρος στη μάχη και όταν έφτασε στην περιοχή είδε τους συντρόφους του νεκρούς. Όταν επέστρεψε στη Σπάρτη, κατηγορήθηκε για δειλία. Μη υποφέροντας να ζει με αυτή τη κατηγορία αποφάσισε να αυτοκτονήσει και κρεμάστηκε.

Ο… κιοτής που ξέπλυνε το όνομα του

Ο δεύτερος επιζών είναι ο Αριστόδημος. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο συγκεκριμένος Σπαρτιάτης, μαζί με άλλον έναν ο οποίος λεγόταν Εύρυτος, ζήτησαν από τον Λεωνίδα να επιστρέψουν στην Σπάρτη καθώς αντιμετώπιζαν σοβαρό πρόβλημα στα μάτια. Ο Λεωνίδας ενέκρινε το αίτημα τους όμως στο δρόμο της επιστροφής ο Εύρυτος το μετάνιωσε. Παρότι σχεδόν τυφλός επέστρεψε στις Θερμοπύλες, έλαβε μέρος στην τελευταία μάχη και σκοτώθηκε. Ο Αριστόδημος επέστρεψε στη Σπάρτη όπου χαρακτηρίστηκε δειλός και όλοι του φέρονταν περιφρονητικά. Για να ξεπλύνει το όνομα του πολέμησε στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.). Μπήκε στη μάχη με αυτοκτονική απερισκεψία και μανία με αποτέλεσμα να τραυματιστεί βαριά. Επέζησε όμως ως τη λήξη των Ελληνοπερσικών πολέμων. Στη Σπάρτη θεωρούσαν ότι έχει ξεπλύνει πλέον το όνομα του αλλά είχε χάσει τα λογικά του στην προσπάθεια να αποδείξει ότι δεν είναι «κιοτής», όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλούσαν.