Στο Ανθηρό της Αργιθέας, η φετινή 25η Μαρτίου δεν είχε ούτε τυμπανοκρουσίες, ούτε πλήθη. Είχε μόνο το σταθερό βήμα δύο παιδιών.
Δύο
μαθητές, μια σημαία και ο ήχος των βημάτων τους στους άδειους δρόμους.
Εκεί που η άσφαλτος τελειώνει και οι περισσότεροι φεύγουν, αυτά τα
παιδιά διάλεξαν να μείνουν. Να κοιτάξουν ψηλά. Να κρατήσουν τη φλόγα
αναμμένη πάνω στις κορυφές.
Τελικά, δεν είναι οι αριθμοί που κάνουν μια παρέλαση μεγάλη. Είναι το πείσμα. Είναι η άρνηση να αφήσεις το βουνό να σιωπήσει.
Αυτά
τα δύο παιδιά παρήλασαν για κάθε ορεινή κορυφή, για κάθε κλειστό σπίτι,
για το δικαίωμα αυτού του τόπου να παραμείνει ζωντανός.
0 Σχόλια
Οι Καρδιτσιώτικες Ματιές 24 ενθαρρύνουν τον διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων. Παρακαλούμε τα σχόλιά σας να είναι κόσμια, να σέβονται τους συνομιλητές σας και να μην περιέχουν υβριστικό περιεχόμενο. Η διαφορετική άποψη είναι πλούτος, αρκεί να εκφράζεται με ευγένεια.Η διεύθυνση του blog διατηρεί το δικαίωμα να μην δημοσιεύει σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό ή συκοφαντικό περιεχόμενο