Ενεργειακό Σοκ: Τα 13 εκατομμύρια βαρέλια που δεν έχουν πού να πάνε και η "θύελλα" που έρχεται στα ελληνικά πρατήρια

 Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ωμή αλήθεια που πολλοί προτιμούν να αγνοούν: η ενεργειακή ασφάλεια του πλανήτη κρέμεται από μια κλωστή πλάτους μόλις 33 χιλιομέτρων. Παρά τις κατά καιρούς καθησυχαστικές αναλύσεις ή τις viral εικόνες που παρουσιάζουν θεωρητικές λύσεις παράκαμψης, η πραγματικότητα των αριθμών είναι αμείλικτη και δείχνει ότι το Στενό του Ορμούζ παραμένει ένας αναντικατάστατος κόμβος.
Καθημερινά, από το συγκεκριμένο σημείο διακινούνται περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου. Αν αναζητήσει κανείς τις πραγματικές διεξόδους σε περίπτωση κρίσης, θα διαπιστώσει ότι το Plan B απλώς δεν επαρκεί. Ο αγωγός παράκαμψης της Σαουδικής Αραβίας προς την Ερυθρά Θάλασσα μπορεί να διαχειριστεί στην καλύτερη περίπτωση 5 εκατομμύρια βαρέλια, ενώ ο αγωγός Φουτζέιρα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προσθέτει μόλις άλλα 1,8 εκατομμύρια. Ακόμα και αν αυτοί οι αγωγοί λειτουργήσουν στο μέγιστο της δυναμικής τους, καλύπτουν συνολικά 6 με 7 εκατομμύρια βαρέλια, δηλαδή μόλις το ένα τρίτο της συνολικής ροής.
Αυτό αφήνει ένα τεράστιο κενό 13 έως 14 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα, τα οποία δεν έχουν κυριολεκτικά πού να πάνε. Δεν υπάρχει καμία εναλλακτική διαδρομή, κανένας στόλος φορτηγών στην έρημο και καμία υποδομή που να μπορεί να απορροφήσει αυτόν τον όγκο. Ο κόσμος επέτρεψε την οικοδόμηση ολόκληρης της εφοδιαστικής αλυσίδας γύρω από ένα σημείο που ελέγχεται από μια χώρα η οποία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, καθιστώντας το παγκόσμιο σύστημα τραγικά ευάλωτο.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι προβλέψεις για την τιμή του πετρελαίου στα  100/120  δολάρια παύουν να αποτελούν ακραία σενάρια και μετατρέπονται σε μια ρεαλιστική καταγραφή της επόμενης ημέρας. Όταν η προσφορά μειώνεται τόσο δραματικά και η ζήτηση παραμένει σταθερή, η εκτίναξη των διεθνών τιμών είναι νομοτελειακή. Για την ελληνική πραγματικότητα, αυτό μεταφράζεται σε μια άμεση και βίαιη επιβάρυνση στα πρατήρια καυσίμων. Σε μια χώρα όπου οι φόροι αποτελούν ήδη το μεγαλύτερο μέρος της τελικής τιμής, μια τέτοια αύξηση στη διεθνή τιμή του αργού θα μπορούσε να εκτινάξει την τιμή της βενζίνης και του πετρελαίου θέρμανσης σε επίπεδα που θα δοκίμαζαν τις αντοχές κάθε νοικοκυριού και επιχείρησης. Η ενεργειακή κρίση δεν είναι πλέον μια θεωρητική πιθανότητα, αλλά μια μαθηματική βεβαιότητα που απειλεί να μετατρέψει την καθημερινή μετακίνηση σε είδος πολυτελείας.

 StrategosX